BLOG

Μάθε να αγαπάς την ομάδα σου, όχι την επιτυχία της!

Δεν είναι φαινόμενο που συνέβη πρώτη φορά τώρα και αφορά γενικότερα τον Έλληνα οπαδό αλλά δυστυχώς ο οπαδός του Παναθηναϊκού έχει τα πρωτεία. Δυστυχώς όμως αυτά δεν είναι πρωτεία για να υπερηφανεύεσαι αλλά για να ντρέπεσαι.

Χρόνος Ανάγνωσης: 1 λεπτό

Δεν είναι φαινόμενο που συνέβη πρώτη φορά τώρα και αφορά γενικότερα τον Έλληνα οπαδό αλλά δυστυχώς ο οπαδός του Παναθηναϊκού έχει τα πρωτεία. Δυστυχώς όμως αυτά δεν είναι πρωτεία για να υπερηφανεύεσαι αλλά για να ντρέπεσαι.

Αναφέρομαι λοιπόν στον οπαδό ο οποίος στην πραγματικότητα δεν αγάπησε ποτέ την ομάδα του αλλά τις επιτυχίες της, τους τίτλους και μονάχα αυτά. Και θα το γενικεύσω ακόμα και για εκείνους που λένε ότι δεν έγιναν οπαδοί του Παναθηναϊκού εν προκειμένω για τους τίλους αλλά για την ιστορία και όσα εκφράζει ο συγκεκριμένος σύλλογος.

Αλήθεια πόσοι από εκείνους που το λένε το εννοούν πραγματικά; Μην κουράζεστε, η απάντηση είναι ελάχιστοι. Αν πράγματι το εννοούσαν όσοι το έλεγαν θα υπήρχε έστω ένα παράδειγμα και στην προ Covid εποχή όπου μια ομάδα θα είχε γεμάτο γήπεδο όταν δεν πήγαινε καλά και άδειο όταν πήγαινε καλά, αλλά και στην μετά Covid εποχή δεν θα υπήρχαν σχόλια που δεν αρμόζουν σε οπαδούς μιας ομάδας σαν τον Παναθηναϊκό και δη το μπασκετικό τμήμα όσο κι αν εγώ προσωπικά δεν θέλω και δεν τα ξεχωρίζω τα τμήματα του τεράστιου αυτού Συλλόγου.

Αλήθεια που πήγε αυτό το “Μαζί σου και στα δύσκολα Παναθηναϊκέ” ή το ανατριχιαστικό “Στις χαρές και στις λύπες μαζί” του εμβληματικού αρχηγού μας Φραγκίσκου Αλβέρτη; Μήπως εξαφανίστηκαν μαζί με τα εκκατομύρια ευρώ που έπεσε το αγωνιστικό μπάτζετ σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ; Μήπως αφορούσε μόνο τους Διαμαντίδη, Γιασικεβίτσιους, Μπατίστ, Σισέ, Καραγκούνη, Ζιλμπέρτο και όχι τους Μποχωρίδη, Κασελάκη, Φόστερ, Μακέντα, Κουρμπέλη, Διούδη; Τα ονόματα είναι τυχαία και θα μπορούσα να τα γράψω όλα αλλά δεν έχει κανένα νόημα. Μήπως οι παλαιότεροι παίκτες φορούσαν το τριφύλλι και οι τωρινοί όχι;

Για να μην το κουράζουμε λοιπόν, πραγματική εφαρμογή των παραπάνω συνθημάτων δεν υπήρξε ποτέ παρά μόνο από μια μικρή μόνο μερίδα οπαδών. Και δεν υπήρξε ούτε στον Παναθηναϊκό αλλά ούτε στο σύνολο του Ελληνικού αθλητισμού τα τελευταία τουλάχιστον 20 χρόνια που εγώ τα θυμάμαι πιο έντονα. Και για να μην παρεξηγηθώ δεν αναφέρομαι φυσικά σε κάποιους που πήγαν σε 2-3 παιχνίδια ή μετά από κάποιο μαζικό κάλεσμα αλλά σε μια συνεχόμενη και διαρκής στήριξη στα δύσκολα. Εκεί όπου πραγματικά σε έχει ανάγκη και ο Σύλλογος και οι παίκτες που φοράνε και τιμούν το ένδοξο τριφύλλι. Ένα τριφύλλι που έχει ιστορία 112 ετών.

Αφορμή φυσικά για αυτό το κείμενο ήταν τα δεκάδες, ντροπιαστικά για μένα σχόλια, χτες μετά την ήττα του Παναθηναϊκού από την Εφές των 30 εκατομμυρίων ευρώ, της Εφές των υπερφυσικών Λάρκιν και Μίσιτς έστω κι αν ο πρώτος δεν αγωνίστηκε, της Εφές που έχει την ίδια ομάδα τα τρία τελευταία χρόνια. Για ποια ντροπή και ποια κριτική να μιλήσουμε για χθες αλλά και για τον φετινό Παναθηναϊκό αγαπητοί μου φίλοι; Για μια ομάδε που αναγκάστηκε βιαίως να ρίξει το αγωνιστικό της μπάτζετ στο μισό μέσα σε ένα καλοκαίρι και που άλλαξε το 80% του ρόστερ της; Σοβαρά τώρα;

Για μια ομάδα που ήδη είναι πιο ομάδα από πολύ πιο ακριβές εκδόσεις του παρελθόντος και που για πρώτη φορά έχει ταυτότητα και αγωνιστικότητα και μαχητική ψυχή όπως εμείς την θέλουμε; Για μια ομάδα που για πρώτη φορά μετά από χρόνια καθοδηγείται από ανθρώπους μεγαλωμένους και γαλουχημένους στον Σύλλογο και που πλυμμυρίζουν από μπάσκετ; Και επιτέλους για ποια ομάδα την κορυφαία που γέννησε ποτέ αυτός ο τόπος και που αν καθίσετε να μετρήσετε τους τίτλους της είναι σίγουρο ότι θα χάσετε κάποιους στο δρόμο; Ωραία της λείπουν φέτος τα χρήματα αλλά τι να κάνουμε; Έτσι αποφάσισε ο ιδιοκτήτης της αλλά τα παιδιά είναι εδώ και φοράνε αυτή την βαριά φανέλα παλεύοντας να κρατήσουν τη σημαία ψηλά. Και ξέρετε κάτι; Θα την κρατήσουν ανεξάρτητα από το ρεκόρ που θα καταγράψουν φέτος στην αστεία διοργάνωση που λέγεται Ευρωλίγκα.

Μπορώ να συνεχίσω καταγράφοντας δεκάδες σχόλια που έχουν δει τα ματάκια μου και αφορούν τον Σύλλογο γενικότερα αλλά δεν θα το κάνω και δεν έχει και νόημα. Δεν θα το κάνω γιατί με όλα αυτά χάθηκε το πραγματικό νόημα που είναι η στήριξη και η πραγματική ταύτιση με τα ιδεώδη ενός Συλλόγου. Σταματήσαμε να στηρίζουμε αλλά θέλουμε μέσα από την ομάδα μας να βρούμε την ίδια την στήριξη και την δύναμη με σκοπό την επόμενη μέρα να την βγούμε στον αντίπαλο μέσο οπαδό ότι εμείς κάναμε αυτό και εμείς κάναμε το άλλο. Σταματήσαμε να στηρίζουμε το έμβλημα και τις ιδέες του και γίναμε υποστηρικτές ή πολέμιοι του εκάστωτε ιδιοκτήτη-προέδρου λες και η ομάδα και οι παίκτες που την απαρτίζουν είναι κτήμα τους και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζονται.

Μάθε λοιπόν αχάριστε μέσε οπαδέ να αγαπάς την ομάδα σου ακόμα και μέσα από τις ήττες, ακόμα και μέσα από τις αποτυχημένες σεζόν, ακόμα και μέσα από τα οικονομικά της προβλήματα. Μάθε επίσης ότι η ομάδα χρειάζεται ενότητα, στήριξη και όχι διχόνοια και μιζέρια για να προχωρήσει. Θυμίσου επιτέλους και κάνε πράξη το “Τότε μας κράτησες εσύ, τώρα θα σε κρατήσουμε εμείς”…

Σχολια

Δημοφιλείς Ειδήσεις

To Top
Country »