Total Radio
BLOG

Kολλύριο για το… basketwhat του Παναθηναϊκού

Χρόνος Ανάγνωσης: 2 λεπτά

Σκληρό το σπορ να υποστηρίζει κάποιος τον Παναθηναϊκό την σήμερον ημέραν…

Στο ποδόσφαιρο ξεκίνησε καλά η ομάδα, έπαιζε εντυπωσιακά στη Λεωφόρο, αλλά η παθογένεια των εκτός έδρας αγώνων κάποια στιγμή μεταφέρθηκε και στην έδρα του. Οπότε μέσα σε λίγες εβδομάδες, το ζενίθ του ενθουσιασμού μετατράπηκε σε ναδίρ προβληματισμού. Αντίστοιχα, ο μπασκετικός Παναθηναϊκός πλημμύρισε από ενθουσιασμό μετά το ματς με την Εφές όπου ήταν κάτι παραπάνω από εντυπωσιακός, αλλά στη συνέχεια το ένα χαστούκι διαδέχθηκε το άλλο. Και ξανά μανά από την αρχή.

Το πρόβλημα ωστόσο εστιάζεται στην προοπτική και στο αν μπορεί τελικά ο Παναθηναϊκός να παρουσιάσει ένα τελείως διαφορετικό και άκρως βελτιωμένο πρόσωπο μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ. Ελπίζω να βγω ψεύτης και να μην δικαιωθώ, αλλά ο τρόπος με τον οποίο οι «πράσινοι» κινούνται στο παρκέ και το μπάσκετ το οποίο παίζουν (ο Θεός να το κάνει μπάσκετ) δεν αφήνει και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας για κάτι καλό ή κάτι καλύτερο στην EuroLeague.

Τα είχαμε πει από τη πρώτη στιγμή και πριν καλά-καλά μπει η διοργάνωση σε μια σειρά. Ότι η EuroLeague θα είναι αμείλικτη! Δεν συγχωρείται το παραμικρό λάθος! Ειδικά όταν μια ομάδα δεν έχει ξεκάθαρο πλάνο στο παιχνίδι της. Η τότε ανησυχία έχει ήδη μετατραπεί σε αποτέλεσμα καθώς οι «πράσινοι» έχουν βυθιστεί στην προτελευταία θέση της κατάταξης με μόλις δύο νίκες σε εννέα παιχνίδια. Και πάλι καλά μπορεί να πει κάποιος που έχει δύο νίκες. Όλοι θυμούνται τι είχε γίνει στο ματς με τη Φενέρ. Δωράκι με… περυτίλγμα ήταν η νίκη μετά τις χαζομάρες των Γκούντουριτς και Μπούκερ.

Κακά τα ψέμματα αλλά μέχρι στιγμής μόνο με… ακριβό κολλύριο αντέχει να δει κάποιος τα παιχνίδια του Παναθηναϊκού. Μια στατική ομάδα, χωρίς πλάνο, χωρίς συγκεκριμένους ρόλους, χωρίς συνοχή, παρά μόνο με κάποιες ατομικές εκλάμψεις ορισμένων παικτών. Το hero ball καλά κρατεί στις τάξεις της ομάδας, η οποία δείχνει να «κολλάει» όταν απομένουν 8-10 δευτερόλεπτα μέχρι το τέλος της επίθεσης. Και τότε αρχίζουν οι ηρωισμοί. «Ένας εναντίον ενός» ή ντρίπλα-ντρίπλα σουτ. Ούτε καν… πάσα-πάσα σουτ που λέει και ο κυρ Αλέκος. Εκεί τουλάχιστον θα είχε γυρίσει λίγο η μπάλα. Θα είχε γίνει μια κίνηση. Κάτι τέλος πάντων!

Πάντως για να λέμε και του στραβού το δίκιο, ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να βγάλει κάποια ελεύθερα σουτ, αλλά η μπάλα κατέληγε στο σίδερο. Από εκεί και πέρα εάν δεν μπορούν οι (επαγγελματίες) παίκτες να ευστοχήσουν στα ελεύθερα σουτ, τότε υπάρχει πρόβλημα. Και δεν πιστεύω ότι είναι πρόβλημα ικανότητας, όσο ψυχολογίας. Σαν να μην μπορούν κάποιοι να αντέξουν το βάρος της φανέλας και του «πρέπει» που θα αρχίσει να υπάρχει και να γίνεται πολύ έντονο στα επόμενα ματς.

Για παράδειγμα ο Παναθηναϊκός έχει μπροστά του ένα διαβολεμένο δεκαήμερο με δύο ντέρμπι εντός των συνόρων (με ΑΕΚ το Σάββατο 13/11 και με Ολυμπιακό στις 22/11 στο ΣΕΦ) και δύο εκτός έδρας ματς για την EuroLeague σε Κάουνας (16/11) και Μόναχο (18/11). Ένα διάστημα όπου «παίζονται» πολλά.

Τώρα θα μου πείτε, «προλαβαίνει ή μπορεί ο Παναθηναϊκός να αλλάξει πολλά πράγματα και να βελτιώσει τόσο πολύ την εικόνα του ώστε να αλλάξει το κλίμα;» Μακάρι να το κάνει, αλλά το θεωρώ από δύσκολο έως και αδύνατον. Βέβαια πάντα υπάρχει στην εξίσωση ο παράγοντας «νίκη» ο οποίος είναι ικανός να αλλάξει άρδην την ψυχολογία και το «πράσινο» συνονθύλευμα που βλέπουμε τώρα στο παρκέ, να μετατραπεί σε μια υποφερτή ομάδα που να έχει -τουλάχιστον- συγκεκριμένο πλάνο.

Ε, είναι εκ των πραγμάτων απίθανο να μετατραπεί σε… πυραυλοκίνητη ομάδα εν μία νυκτί και να παίξει μπάσκετ υψηλού επιπέδου. Τουλάχιστον να κάνει τα βασικά και να δείξει ότι… κάτι πάει να κάνει. Ότι προσπαθεί. Ότι παλεύει. Ότι δεν τα παρατάει. Τότε και μόνο τότε οι επόμενες νίκες δεν θα αποτελούν πυροτέχνημα, αλλά μια βάση ώστε να δείξει η ομάδα κάτι καλύτερο στη συνέχεια. Και φυσικά η ευθύνη βαραίνει τους πάντες, από τον πρώτο μέχρι και τον τελευταίο.

Προσωπικά με προβλημάτισε πολύ αυτό που είπε ο Πρίφτης μετά το τέλος του αγώνα. Ότι είχε σχεδιαστεί η επίθεση για τον Μέικον. Γιατί τότε σούταρε ο Παπαπέτρου; Το πήρε πάνω του αγνοώντας την εντολή του προπονητη; Το πίστευε και το έκανε; Δεν βγήκε το play που ήταν σχεδιασμένο σε πρώτη φάση; Γιατί μην ξεχνάμε ότι και στη Βιτόρια κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί αν και τότε ο Πρίφτης είχε πει για τον Μέικον ότι ήθελε να δημιουργήσει αλλά προέκυψε… μπέρδεμα μέχρι να φτάσει η μπάλα στα χέρια του Παπαπέτρου για το τελευταίο σουτ.

Αν μη τι άλλο ο Παναθηναϊκός έχει ΠΟΛΛΑ ζητήματα να λύσει. Πάρα πολλά! Αλλιώς το κολλύριο θα αποτελέσει το… μόνιμο αξεσουάρ των φίλων της ομάδας σε όλα τα ματς (τουλάχιστον) της EuroLeague.

Σχολια

Δημοφιλείς Ειδήσεις

To Top
Country »