Total Radio
BLOG

Μιζέρια, φτώχεια, αλλά να δείξει και… φιλότιμο

Χρόνος Ανάγνωσης: 2 λεπτά

Μην με πείτε ιερόσυλο, αλλά θα βάλω στην κουβέντα για τον Παναθηναϊκό τον έναν και μοναδικό, Μάικλ Τζόρνταν. Βασικά θα δανειστώ μία διαχρονική του ατάκα: «Μπορώ να δεχτώ την αποτυχία. Όλοι αποτυγχάνουν κάποια στιγμή. Όμως δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι δεν προσπάθησα…» είχε πει κάποτε ο κορυφαίος μπασκετμπολίστας όλων των εποχών θέλοντας να τονίσει ότι πάντα θα υπάρχει η αποτυχία στις ζωές των αθλητών και των ομάδων. Ναι, να υπάρχει. Λογικό. Κανείς δεν θα κερδίζει και δεν θα είναι στην κορυφή. Όμως οφείλει και πρέπει να προσπαθεί.

Ε, αυτήν την… ρημαδοπροσπάθεια περιμένουμε να δούμε από τον Παναθηναϊκό στην EuroLeague. Ακόμα περιμένουμε. Στο Κάουνας δεν έπαιζε με τη Ρεάλ. Ούτε με την Μπαρτσελόνα. Ούτε με την Αρμάνι. Ούτε με την Εφές. Ούτε με την ΤΣΣΚΑ. Ούτε καν με την Ζενίτ ή την Μακάμπι. Οι «πράσινοι» είχαν απέναντί τους την χειρότερη (βάσει ρεκόρ) ομάδα της διοργάνωσης η οποία μετρούσε 0/9 ύστερα από τις εννέα πρώτες αγωνιστικές. Δηλαδή εάν δεν μπορεί να νικήσει και εκεί εκτός έδρας, τότε που θα νικήσει;

Θαρρώ ότι είναι εύλογο το ερώτημά μου, έτσι; Υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος. Γιατί να μην έλεγαν στην ουραγό Ζάλγκρις «εάν δεν κερδίσουμε τον Παναθηναϊκό, τότε ποιον θα κερδίσουμε στο Κάουνας;» Καλώς ή κακώς (κακώς… κάκιστα) οι «πράσινοι» είναι εκείνοι που έχουν δώσει αυτό το δικαίωμα. Δυστυχώς έχουν μικρύνει πολύ στα μάτια κάποιων ομάδων οι οποίοι άρχισαν να «κυκλώνουν» το σήμα με το τριφύλλι στο πρόγραμμα της χρονιάς για «must win» παιχνίδι.

Δεν μου αρέσει. Σε κανέναν δεν αρέσει. Όμως μιλάμε για τα (οικονομικά) σημεία των καιρών. Ναι μεν αποτελεί δικαιολογία για την δυναμικότητα του Παναθηναϊκού στην EuroLeague τα δύο τελευταία χρόνια, αλλά αν κάνει το λάθος και μπει κάτω από αυτήν την ομπρέλα της δικαιολογίας, τότε οι μέρες (ή οι νύχτες να το θέσω καλύτερα) που θα έρθουν θα είναι πολύ πιο δύσκολες.

Και συνήθως τι γίνεται όταν υπάρχει… φτώχεια; Αρχίζει η μιζέρια. Και μην μου πείτε ότι ο κόσμος των «πρασίνων» δεν έχει μιζεριάσει με αυτό το θέαμα… Μπορεί να αγαπάει την ομάδα του, μπορεί να κάνει υπομονή, μπορεί να αντιλαμβάνεται την δύσκολη περίοδο που περνάει ο σύλλογος ωστόσο έχει κάθε δικαίωμα να πηγαίνει στο ΟΑΚΑ ή να ανοίγει την τηλεόραση στο σπίτι και να βλέπει… κάτι! Δυστυχώς δεν έχει δει τίποτα. Τουλάχιστον προς το παρόν.

Ο Ιωάννης Παπαπέτρου είπε μετά το τέλος του αγώνα ότι αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη για το πρόσωπο του Παναθηναϊκού θέλοντας να γίνει «ασπίδα» του Πρίφτη. Θεωρώ ότι η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Ευθύνες έχουν και οι παίκτες, αλλά φυσικά και το προπονητικό team. Ειδάλλως το αποτέλεσμα μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ θα ήταν τελείως διαφορετικό.

Δεν γίνεται ομάδα της EuroLeague να «βγάζει» μόνο ένα pick n roll σε ένα ολόκληρο παιχνίδι. Δεν γίνεται να παρουσιάζει το ίδιο πρόσωπο για 10ο σερί ματς στην διοργάνωση, με κύριο χαρακτηριστικό το «hero ball» και το «ένας εναντίον ενός». Δεν γίνεται να μην βγαίνουν βοήθειες στην άμυνα και η «ρακέτα» να μένει «γυμνή». Δεν γίνεται παίκτες της EuroLeague να μην μπορούν να σκοράρουν κάτω από καλάθι. Δεν γίνεται παίκτες της EuroLeague να αστοχούν σε (φαινομενικά) εύκολα layups. Δεν γίνεται παίκτες της EuroLeague να μην μπορούν να δώσουν μια απλά πάσα στην πλάτη της άμυνας ώστε να αποκτήσει πλεονέκτημα ο ψηλός και να στέλνουν την μπάλα στο… βοηθητικό της Ζάλγκιρις.

Πιστέψτε με. Μπορώ να παραθέσω ένα σωρό ακόμα πράγματα που αφορούν τα κακώς κείμενα και τις πάμπολλες αγωνιστικές ανορθογραφίες. Τόσο μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ όσο και έξω από αυτές. Αναφέρομαι στον Φέρελ. Μα, καλά. Αποκτήθηκε για βασικός πλέι μέικερ και αγωνίζεται οκτώ λεπτά κατά μέσο όρο χωρίς να είναι καν στο ρόστερ της Basket League; Ε, πώς να προσαρμοστεί ερχόμενος απευθείας από το ΝΒΑ; Πώς να αποκτήσει ρυθμό; Πώς να αποκτήσει εξοικείωση με το ευρωπαϊκό μπάσκετ… Και αν δεν τον ήθελαν πραγματικά, γιατί τον πήραν με 600.000 δολάρια ετησίως; Για να κάθεται στον πάγκο;

Υπάρχουν πολλά ερωτηματικά. Όμως ο χρόνος τρέχει. Τα παιχνίδια διαδέχονται το ένα το άλλο με κινηματογραφική ταχύτητα και όσο ο Παναθηναϊκός παραμένει τόσο στάσιμος, άλλο τόσο θα έρχονται και οι ήττες… Και στην τελική εάν το αγωνιστικό επίπεδο είναι χαμηλότερο σε σχέση με τις υπόλοιπες ομάδες (λογικό και κατανοητό) ας προσπαθήσουν να ισορροπήσουν αυτό το «έλλειμα ποιότητας» με αγωνιστικότητα, θέληση, πείσμα και φιλότιμο. Ας βάλουν τα κορμιά τους στην φωτιά. Ας παίξουν τουλάχιστον καλή άμυνα! Μπας και σώσουν τίποτα…

Θυμάστε την περσινή ομάδα; Έχανε αλλά… κάτι έδειχνε με εξαίρεση δυο-τρία παιχνίδια. Ας το παλέψουν λοιπόν και φέτος. Και μετά κανείς δεν θα τους πει τίποτα…

Σχολια

Δημοφιλείς Ειδήσεις

To Top
Country »