BLOG

Ο άσσος, το φετινό ταβάνι και η ανάγκη πώλησης της ΚΑΕ

Χρόνος Ανάγνωσης: 2 λεπτά

Αν δεν έχεις τίποτα ουσιαστικό να γράψεις είναι καλύτερο λένε να μην γράφεις, πόσο μάλλον να κάνεις μακροπρόθεσμες προβλέψεις για μια σεζόν που ακόμη δεν έχει ξεκινήσει. Η περιρρέουσα socialoατμόσφαιρα άλλωστε έχει προδικάσει το φετινό ταβάνι της ομάδας και το έχει οριοθετήσει κάπου μεταξύ 16ης-18ης θέσης στην Ευρωλίγκα αλλά και της απώλειας των εν Ελλάδει στόχων από τον Ολυμπιακό.

Πούλα μιζέρια στον (νεο)Παναθηναϊκό και πάρτου την ψυχή. Ταϊσέ τον αμφιβολία και θα πάρεις πίσω ατελείωτη γκρίνια και καταστροφολογία. Τι; Λάθος κάνω; Αυτή η γενιά των Παναθηναϊκών έχει γαλουχηθεί με τα social media, με την γκρίνια, με την ανυπαρξία στήριξης και σεβασμού προς φίλους και “εχθρούς”. Η κλάση του 2013 και μετά λοιπόν δεν έχει ιδέα τι είναι ο μπασκετικός Παναθηναϊκός, τι πρεσβεύει, τι έχει καταφέρει και πως κτλ κτλ. Με λίγα λόγια γεμίσαμε δικαστές που κρίνουν τους πάντες και τα πάντα ελαφρά τη καρδία.

Πολλές φορές για να νιώσεις καλύτερα μπορεί να θέλεις να κοροϊδεύεις τον ίδιο σου τον εαυτό αγνοώντας την σκληρή πραγματικότητα. Η σκληρή πραγματικότητα λοιπόν λέει ότι ο Παναθηναϊκός βρίσκεται για δεύτερο χρόνο σε σκληρό μνημόνιο και ότι πιθανότατα θα έχει το μικρότερο μπάτζετ στην διοργάνωση. Αυτή είναι η βάση της κουβέντας μας και από κει και πέρα συζητάμε για όλα τα υπόλοιπα, όπως γιατί είναι σε αυτό το οικονομικό καθεστώς, ως πότε θα είναι, που θα φτάσει φέτος η ομάδα, αν θα πάρει άσσο κτλ κτλ.

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν είναι αναγκασμένος (ελπίζω όχι για πολύ ακόμα) να πορεύεται με πολύ λίγα. Το πόσα είναι τα λίγα προσωπικά δεν με απασχολεί και δεν με απασχολεί γιατί είναι αστείο από μόνο του το τωρινό μπάτζετ για τον γίγαντα της Ευρώπης. Είτε θα είναι λοιπόν 5 εκ. είτε 5,5 είτε 6 δεν κάνει και καμία σημαντική διαφορά. Το θέμα είναι αυτά που έχεις να τα ξοδέψεις πραγματικά μέχρι τελευταίας δεκάρας και να τα ξοδέψεις σωστά καλύπτοντας όσο καλύτερα μπορείς τα κενά σου δεδομένων των συνθηκών (φοριέται πολύ τελευταία).

Τι έπρεπε να κάνει λοιπόν ο φετινός Παναθηναϊκός για να είναι ανταγωνιστικός και να είναι καλύτερος από πέρσι; Να μην επαναλάβει τα ίδια περσινά λάθη. Θαρρείτε ότι το πέτυχε αυτό; Θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλιά σας και την άποψή σας επί του θέματος. Ο Παναθηναϊκός έπρεπε να επιλέξει έναν καλύτερο προπονητή από τους Βόβορα και Κάτας και παρότι μπορούσε να έχει τον κορυφαίο (αλήθεια γιατί δεν τον έχει;) βρήκε κατά την γνώμη μου έναν πιο έμπειρο τεχνικό, έναν εργάτη, έναν άνθρωπο που “μεγάλωσε” προπονητικά στην τετραετία στην Ούνιξ και έναν άνθρωπο που ξέρει το περιβάλλον του τριφυλλιού. Ο Πρίφτης είναι πιο εξελιγμένος προπονητικά από τον Πεδουλάκη καθώς ενώ η άμυνά του είναι βασική σταθερά του παιχνιδιού της ομάδας συγχρόνως δίνει μεγάλη έμφαση στην επίθεση.

Πάμε στο ρόστερ τώρα… Ο Παναθηναϊκός είχε ένα καρέ παικτών που έπρεπε να τους κρατήσει και μιλάω για τους Παπαπέτρου-Μήτογλου-Χεζόνια-Νέντοβιτς. Αν το δούμε με απλά μαθηματικά πέτυχε το 50% του στόχου του. Κράτησε τον αρχηγό του έστω κι αν έπρεπε να παρακαλάει να μην βρει ομάδα στο ΝΒΑ μέχρι 18 Αυγούστου, κράτησε τον, μέχρι την άφιξη του Χεζόνια, πιο ποιοτικό παίκτη του ρόστερ έστω κι αν ο Σέρβος είναι επιρρεπής στους τραυματισμούς, έχασε με συνοπτικές διαδικασίες τον Μήτογλου πριν καν έρθει ο Πρίφτης και έχασε και τον Χεζόνια που ακόμα ο κόσμος δεν έχει καταλάβει το γιατί. Μαζί με τον Μήτογλου έχασε ελληνικό στοιχείο που του στοιχίζει στον σχεδιασμό και την στελέχωση για την Basket League και μαζί με τον Χεζόνια έχασε ποιότητα, ηγετική ικανότητα, προσωπικότητα, μια απίστευτη σχέση με τον κόσμο, διαρκείας και κάποια παραπάνω έσοδα που θα είχε.

Πάνω σε αυτά λοιπόν ο Παναθηναϊκός έπρεπε να στελεχώσει ικανά το ρόστερ του το οποίο φυσικά ακόμα είναι ανοικτό. Επίλεξε να αποκτήσει παίκτες που έδειξαν πράγματα στο Level 2 της Ευρώπης και που έχουν το potential και τη διάθεση για να αλλάξουν το επίπεδό τους. Θα πρέπει να περιμένουμε στο τέλος της χρονιάς να δούμε αν και πόσοι από αυτούς το κατάφεραν. Η απόσταση από το θέλω με το μπορώ είναι πολύ μεγάλη. Τα πρώτα δείγματα των Πέρι και Μέικον (σας παρακαλώ μην τον κάνουμε τον Σαντ Ρος του 2021) είναι ενθαρρυντικά, ο “εσταυρωμένος” Φλόιντ των ελάχιστων χρημάτων δεν δείχνει τελικά τόσο κακός (θα δούμε που μπορεί να φτάσει), ο Οκάρο δείχνει χαμένος και μπουκωμένος (αρχή είναι θα το βρει λογικά), ο Έβανς θα την κάνει τη δουλειά του είτε στο 4 είτε λίγο στο 5 και τί μας λείπει;

Μας λείπει ότι μας έλειπε και πέρσι τέτοιο καιρό, ο βασικός άσσος. Εδώ πρέπει να υπάρξει κάποιου είδους “τιμωρία” για τους ανθρώπους που “τρέχουν” τον σχεδιασμό καθώς το μάθημα τους δεν το πήραν. Αν λοιπόν η υποθήκευση μιας σεζόν λόγω μη απόκτησης άσσου πέρσι ήταν μια φορά λάθος, το γεγονός ότι έχουμε 21 Σεπτεμβρίου και… ακόμα τον ψάχνουμε είναι δέκα φορές λάθος. Καλούνται λοιπόν όλοι να ανοίξουν το τετράδιο και να γράψουν: “Ο βασικός άσσος είναι προτεραιότητα στον σχεδιασμό μιας ομάδας και όχι η έσχατη προσθήκη”. Μην με ρωτήσει κανείς αν χρειάζεται άσσος. Είπαμε να πούμε κάτι ουσιαστικό εδώ και όχι αυτονόητα πράγματα. Η ομάδα χρειάζεται άσσο και μάλιστα… χθες οπότε εμένα αυτά τα “δεν βιαζόμαστε κτλ” συγγνώμη αλλά δεν τα εστερνίζομαι και απέχω.

Και μια και είπα την λέξη αποχή, είναι φανερό πλέον ότι ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος δεν ενδιαφέρεται να επιστρέψει και να ασχοληθεί με τον αγαπημένο του Παναθηναϊκό. Αν το ήθελε θα το είχε κάνει φέτος και με το ΟΑΚΑ να είναι προ των πυλών (οι εργασίες έχουν ξεκινήσει). Κανείς δεν πρέπει να τον κακίζει για το ότι δεν θέλει να ασχοληθεί ξανά και η όποια του απόφαση είναι σεβαστή. Σεβαστή όμως θα πρέπει να είναι και η επιθυμία του κόσμου που στήριξε (και) τον ίδιο στο δύσκολο 2012 να μεταβιβάσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα την ομάδα σε ένα νέο επενδυτή που θα έχει και όρεξη και όραμα αλλά και χρήμα να ρίξει στην ομάδα. Είναι σαφές ότι αυτή η “καταστολή” που βρίσκεται η ομάδα δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα για ένα σύλλογο σαν τον Παναθηναϊκό. Είναι μάλλον κάποια κατάρα αυτή που υπάρχει για όλους εμάς τους Παναθηναϊκούς να ζούμε στο μπάσκετ ότι ζήσαμε στο ποδόσφαιρο το 2017 και το “τράβηγμα” της πρίζας.

Που θα φτάσει λοιπόν ο φετινός Παναθηναϊκός; Κανείς δεν το ξέρει. Η ομάδα δεν είναι ούτε για πέταμα ούτε για διθυράμβους. Το “πάμε μήνα μήνα” ταιριάζει γάντι στο φετινό εργάκι αλλά αν θέλετε κάτι να σας πω από το μέχρι τώρα μικρό δείγμα είναι ότι ο Πρίφτης δουλεύει και θα συνεχίσει να δουλεύει. Το που θα φτάσει χρειάζεται χρόνος να το δούμε, λίγο τύχη και φυσικά ένας άσσος που θα πρέπει να τον φέρει η ομάδα άμεσα. Επανάληψη της περσινής αποτυχίας θα συνιστά δυο φορές αποτυχία παρότι μια ομάδα δικαιούται να κάνει δυο κακές σεζόν στην Ευρώπη. Απώλεια των τίτλων στην Ελλάδα όμως θα έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο ειδικά φέτος που επέστρεψε ο αιώνιος αντίπαλος. Ότι και να γίνει στην Ευρώπη η τελευταία εντύπωση έρχεται στους τελικούς της Α1 εκεί αρχές καλοκαιριού. Μέχρι τότε ας οπλιστούμε με μπόλικη υπομονή, ας στηρίξουμε την ομάδα όπως οφείλουμε να κάνουμε και ας λέμε τη γνώμη μας για ότι βλέπουμε.

Υ.Γ Για εμάς τους πιο παλιούς Παναθηναϊκούς που μεγαλώσαμε με τις αξίες των Παύλου και Θανάση, που μάθαμε μπάσκετ και σεβασμό από τον Μεγάλο, ότι μα ότι κι αν γίνεται θα είμαστε πάντα με το μέρος του Ζοτς γιατί όπως και ο ίδιος πρόσφατα είπε: “Ο κόσμος του Παναθηναϊκού καταλαβαίνει πολύ καλά”.

Σχολια

Δημοφιλείς Ειδήσεις

To Top
Country »